New Zealand
2003

Zaterdag 5 april,
Vertrek met de auto rond 7.30h tot aan het station van Berchem waar we om 9.05h met de Thalys naar
Schiphol sporen.
Wat ons direct in het oog springt is dat ons vliegtuig minimum drie uur vertraging zal hebben door een sneeuwstorm in Chicago, begrijpen wie kan ???.

Na eerst een 25 minuten aangeschoven te hebben, probeert een vriendelijke dame van United Airlines
ons over te boeken, echter zonder succes, dan maar een keus maken om het vliegtuig te nemen met vertraging en een nacht in LA door te brengen, om dan een dag later in New Zealand te belanden. Dit is een vertraging door weersomstandigheden, en als compensatie mogen wij tot in LA in Business Class vliegen, en zo vertrekken wij rond 16.00 uur met een vertraging van 3.30 u. Na een vlucht van 9 uren landen wij om 18.00 u. in Washington en in Business Class is een echte meevaller.
Om 21.30u vertrekken wij in Washington, in First Class, wat een groot verschil is met de business class. Wij komen aan in Los Angeles rond middernacht waar we terug ons uurwerk een uur moeten terugdraaien.

Zondag 6 april
Wij overnachten in het Johnson Lax hotel, voor het ontbijt moeten wij naar een bijgelegen Chinees waar de prijs voor het ontbijt niet overeenkomt met de aankondiging op de kamer. Daar wij maar om 21.25u vertrekken in LA bezoeken wij met een minibus van een plaatselijk reisbureau de filmstad LA. Wij zijn tijdig terug en laten ons naar de luchthaven brengen om 16.30u waar wij iets eten en drinken, wij vertrekken bijna op schema en na een vlucht van 12 uren en 15 minuten staan wij aan de grond aan de andere kant van onze wereldbol.

Dinsdag 8 april
Let op door de tijdsgrens zijn wij maandag verloren.
Aankomst te Auckland om 5.15u, de douane maakt geen problemen voor de vislaarzen en om kwart voor zeven worden wij door een dame afgehaald en naar de camperverhuurmaatschappij gevoerd.
Daar krijgen wij zeer weinig uitleg daar de uitbater niet veel tijd heeft??? en kunnen wij rond 8 uur vertrekken om het Noordereiland te verkennen.

Wij nemen de N1 richting Hamilton en bij de eerste rustplaats doen wij de eerste nodige boodschappen, wij vervolgen onze weg tot voorbij Hamilton waar wij de grote camper parkeren en met de kleine van Joachim de stad intrekken.

Aanschaffen van een fishing licence, warenhuis bezocht, straten in en uitgelopen, gaan eten in een chinees restaurant, veel en pikant en de overschot krijgen we mee
( heerlijke nasigoreng).

Wij pikken terug de grote camper op en vervolgen onze reis via de N3 via Otorohanga, Te Kuiti, in “Eight Mile Junction” richting Awakino.

In Mahoenui na ongeveer 250 km wordt aan de Awakino rivier, langs de gribbon road, “wild gekampeerd”, dit op aan raden van het “Trout Waters” boek, een geschenk van mijn dochter Deborah. En ja het is een goede plaats. Ik probeer dezelfde avond enkele forellen te verschalken maar door mijn onhandigheid en het gebrek aan rivierkennis, worden de vissen gemist of breekt de lijn.
Het wordt hier om 18.30u reeds
donker en na ons avondmaal gaan wij uitgeput reeds om 20.00 uur onder de wol, ja het is hier s’nachts niet te warm.

Woensdag 9 april
Om 6 uur uit de veren en na enkele kleine aanpassingen aan het tuig terug op zoek naar forellen, na
enkele ondermaatse vissen kan ik na een uur terugkeren met twee mooie exemplaren. Wij zijn alle drie opgewekt, dat we de eerste dag reeds een goede kampeerplaats gevonden hebben, het boek is vijf jaar oud en de garage met bijhorende winkel staat reeds drie jaar leeg.

De tocht wordt verder gezet naar Awakino. In Mokau, het eerste dorpje op onze rit waar reeds beweging is, wordt een bezoekje gebracht, een dorpje van 500 inwoners, maar in het weekend groeit de bevolking tot 2000 vanwege het kusttoerisme, wij beperken ons tot een kleine wandeling en een bezoek aan het kleine maar interessante museumpje. De N3 brengt ons verder naar Uruti, Onaero en Brixton waar we richting Inglewood nemen. Het weer is prachtig, zonnig en aangenaam warm, op de voorgrond is de Mount Taranaki (of Egmont) met besneeuwde top onze richting aanwijzer.

In Stratford wordt er gas, water en diesel getankt, door de gebrekkige uitleg bij de camperverhuur komen wij tot de vaststelling dat van de twee kleine gasflessen er een vol is en bij de andere maar 20% kan bijgevuld worden, maar water tankt men beter steeds waar er te krijgen is, daar enkele borden langs de weg er ons attent op maken dat in sommige delen er waterschaarste is, en het is reeds herfst hier. Wij bezoeken het infocenter en doen de nodige inkopen in de supermarkt, die hier trouwens goed uitgerust is, een uitstekende voorraad en keuze heeft, zowel van vlees, vis
en al wat u verwacht te vinden in een supermarkt. Na het middagmaal laten wij terug de grote camper staan en rijden met de kleine van Joachim het Egmont National Park binnen.
Spijtig genoeg nu we zo dichtbij zijn ligt de top in de wolken, maar wij bewandelen terug enkele paden en bezoeken het Mountainhouse waar een drankje genuttigd wordt, men kan hier tevens eten en verblijven in het hotel, de uitbaatster is afkomstig uit Oostenrijk.

Terug naar Stratford waar we de camper ophalen en via de N3 de reis verder zetten naar Hawera, Patea, Waverley en Wanganui. De route is vlot verlopen en wij rijden nog verder tot Bulls, waar wij een zijbaan zoeken naar de Rangiteiki rivier. Deze rivier staat ook aangegeven in het boek van Deborah, maar dichter dan een koeienweide in een doodlopende straat komen wij niet.
Wij beslissen om hier het kamp op te slaan om de nacht door te brengen, wij zien inderdaad de rivier beneden ons en om deze te bereiken dienen wij ± 1km door de velden af te dalen .

Wij krijgen bezoek van een plaatselijke 'cowboy' die ons vriendelijk begroet en ons inlicht dat wij
hier kunnen overnachten, maar dat we op het traject staan waar 's morgens de kudde koeien naar de weiden worden gebracht. Daar er plaats genoeg is kunnen wij blijven staan als het ons niet stoort, en wat denk je, wij blijven op deze schitterende plaats staan waar wij een mooi uitzicht hebben over de streek. Na een warm avondmaal worden er enkele gezelschapspelletjes gedaan, vergezeld van een fles wijn, de plaatselijke wijnen of deze van Australië zijn hier niet duur en aangenaam om te drinken zowel de witte als de rode. Na de 340 km reistrip van vandaag in de zon, en de maandag die wij nog moeten inhalen moeten wij nog recupereren en gaan wij weer vroeg slapen.

Donderdag 10 April,
Ikzelf sta terug vroeg op en doe de wandeling door de velden om terug mijn geluk te beproeven
aan de rivier, de rivier is hier op deze plaats zeer breed en ik zie geen staart, mogelijk te dicht bij de monding. Ondertussen is er een kleine regen vlaag gepasseerd en zeker 100 koeien op weg naar de grasvelden. Rond 8.30 uur rijden wij in de zon verder in de richting van de hoofdstad Wellington.

Via Levin op de N1 en bereiken wij Waikanae. Er wordt getankt en wij informeren over de route door de bergen naar Upper Hut. Dit zou een smalle kronkelende baan zijn en op aanraden van de bediende rijden wij verder op de N1, langs Kapiti Coast, wat een prachtig uitzicht geeft, naar Plimmerton, waar we dan via de 88, een rustige baan, ook de berg doorsteken, en Upper Hutt bereiken. Wij belanden voor het eerst op een camping, het Haicourt Holiday park. Wij kiezen een rustige plaats langs de Hutt rivier, maar deze is langs beide oevers niet toegankelijk door de steile oevers,. zodat er niet gevist wordt, maar ons middagmaal bestaat uit het verorberen van de reeds gevangen forellen met brood.

Wij rijden naar het centrum van Upper Hutt en om twee uur in de middag nemen wij de trein naar Wellington.

In Wellington wandelen wij langs de haven naar het Te Papa museum, www.tepapa.govt.nz waar New Zealand in al zijn facetten wordt voorgesteld, een aanrader. Nadien wandelen wij het centrum binnen en slenteren de winkelstraatjes door. Ondanks dit de hoofdstad is, valt de drukte erg mee, wij wandelen verder, bepakt met souvenirs, terug naar het station, Joachim is zeer gefascineerd door het enorme stadion waar de wedstrijden doorgaan van de Huricans, een plaatselijke rugby club en The All Blacks.
De trein brengt ons terug naar Upper Hutt, wij zoeken een restaurant om te genieten van ons avondmaal. Een goed restaurant vinden is geen eenvoudige klus, de meeste zijn chinees, Indisch, Pakistanees of Maleisisch, rond 20.00 uur zijn wij terug op de camping, met de campers hebben wij ± 160 km afgelegd.

Vrijdag 11 april,
Na een rustige nacht en een stevig ontbijt vertrekken wij via de N2 naar Featherston, een prachtige route door de bergen, steil en bochtig zodat de inhoud van de ijskast tot twee keer toe doorheen de camper rolt, dan maar de deur vast binden met een touw, en nu is het veilig.
Via Carterton bereiken we Masterton waar wij de bypass of de N52 willen nemen, maar de afslag is zo onduidelijk aangegeven dat we deze missen, dan maar via Opaki de N2 en een kleinere weg naar Mauriceville en Dreyers Rock, wat een aangename en rustige weg is, en zo komen wij terug op de N52. Via Alfredton, Ponggaroa en Porangahau bereiken wij Waipukurau en Waipawa.

De route N52 was zeker de moeite waard, dwars door niemandsland en slechts 15 tegenliggers, prachtige weidse zichten en door het weinige verkeer ook aangenaam voor de driver, men zou zich hier wel in Schotland kunnen wanen, maar dan groener. ’s Namiddags rond 15.30u bereiken wij de Tukituki rivier, in Tamumu na een rit van ± 270 km, wij proberen terug in enkele winkels het product te kopen voor het chemische toilet, maar of het is uitverkocht
of niet in stock.
Wij zoeken een rustig plaatsje en vinden deze in de zeker 100 meter brede rivierbedding, tussen de schapen. Ik probeer terug enkele vissen te verschalken maar kom ontgoocheld terug, de rivier is te breed en met uitzonderingen van twee verspeelde aanbeten kom ik zelf met verlies van mijn schepnet terug.

Zaterdag12 April,
Ondanks mijn ontgoocheling van gisteren vat ik de dag vroeg aan en probeer ik terug om enkele vissen te verschalken, maar ik kom weer van een kale reis terug, is het te laat op het seizoen??
Of zijn er mij reeds zo veel voor gegaan??

De douche werkt uitstekend in onze camper en na ons ontbijt zijn wij al terug 'on the road', om kwart voor negen. Wij verlaten Tamumu en rijden naar Hastings waar wij de nodige boodschappen doen. Via Napier, Bay View, nemen wij de N5, de Thermal Explorer Touring Route. Het is prachtig weer, veel zon en een dragelijke warmte van boven de 20° C, blauwe hemel en nauwelijks wind, wij rijden door een wijnstreek afgewisseld door lavendelvelden en een variatie van groen. Verder op is het bergachtig, maar de N5 blijft een prachtige route.
Wij nemen een korte stop in Taupe, waar het prachtig is aan het meer, wij rijden verder op de N1 richting Hamilton, en zoeken een rustige plaats om in het wild te kamperen, wij vinden deze aan de oever van de Waikate rivier na 250 km.

Het is hier een zeer prachtig stukje natuur, er is een aanvoerplaats om plezierboten in het water te laten, op de achtergrond een bergflank waardoor we wat beschermd zitten, nog even genieten van de zon in korte broek, voor deze achter de bergen verdwijnt, het balken van de herten op de bergflank doet ons nog even wegdromen, en het wordt terug vlug avond door de bergen rondom ons. Wij koken terug zelf ons potje en na de gebruikelijk spelletjes, flesje wijn is er opnieuw een mooie dag voorbij, is dit hier echt het paradijs?

Zondag 13 April,
Rond acht uur zijn wij al op pad, daar wij vandaag Rotorua willen bezoeken, het mekka van de maori cultuur, en de thermische wonderen, dit moet een hoogdag worden.

Even later bezoeken wij Thermal Wonderland met de Lady Knox geiser, een indrukwekkend natuurverschijnsel, een rondwandeling van een goed uur langs allerlei thermische modderpoelen en meren en dan vlug naar de geiser, want deze spuwt elke dag om 10.15u, een handje geholpen door het inbrengen van 1,5 kg zeep, maar toch spectaculair!

Wij rijden verder en bezoeken niet veel verder Whakarewarewa een Maori village, dit is een dorp van Maori's, gezellig niet te groot en de show wordt hier overdag gegeven, hier worden de laatste mooie foto’s vastgelegd met de digitale camera met de plaatselijke Maori in tradionele klederdracht en met de uitdagende houding uitgestoken tong en opengesperde ogen.

Wij verlaten dit dorp en begeven ons naar de stad Rotorua, wij rijden de stad binnen en parkeren de campers om in een restaurant te gaan eten. En ja het is vandaag den 13° als wij na één uur en kwart terug komen blijkt in de grote camper ingebroken, alle kasten staan open en de handbagage staat open op de vloer van de camper, daar de kasten openstaan, zie ik direct dat het fototoestel weg is,
alsook de geheugenkaartjes met ongeveer reeds 130 foto’s (souvenirs) op. Wij verliezen terug minstens twee uren bij de politie, die ons geen hoop kan geven dat het nog terug zal gevonden worden, buiten het slot aan de passagierskant, dat met behulp van een grote schroevendraaier geforceerd is, is er aan de camper geen verdere schade.
Wij zijn wel verbaasd wat hier allemaal aangegeven wordt op het politiebureel, er waren nog 8 personen (toeristen) voor mij!!!!

Wij zetten onze reis verder maar de glimlach is bij ons momenteel wel verdwenen, wij bezoeken nog The Wairoa Burried Village, waar we een wegwerpfototoestel kopen zodat we nog enkele foto’s kunnen nemen om mee te nemen naar België, er is hier naar onze menig niet zo veel te zien,
of ligt het aan de gebeurtenissen van de dag? Het mooiste hier is nog de waterval.
Rond 16.30u besluiten wij nog richting Whakatane te rijden, maar aangekomen in Awakeri vinden we de Hot Springs Holiday Park, een camping met een warm thermaal zwembad, een meevaller waar we dan ook gretig gebruik van maken na een dag van 150 km en veel problemen. Wat opvalt is dat de campings hier zeer goed uitgerust zijn met een goed functionerende keuken die tot de campers ter beschikking staan.

Maandag 14 April,
Na een rustige nacht, maar toch nog niet helemaal bekomen van de inbraak, vertrekken wij naar Whakatane om boodschappen te doen. We keren terug via Awakeri en nemen iets verder de weg naar Murupara. Dit is een rustige weg die ons langs Rangitaiki rivier moet leiden, onder de weg stoppen we even langs de rivier, maar terug is er voor mij met de droge vlieg weinig visplezier, moeilijk toegankelijke rivier en zeer snelstromend, dus niet ideaal.

Wij vervolgen onze weg op de N38 richting Rotorura, na een rustig middagmaal rijden wij via de N33 naar Te Puke waar we een kiwiplantage bezoeken. www.kiwifruitcountry.co.nz Met het beruchte kiwi mobiel busje worden wij doorheen het fruit en kiwivelden gevoerd, wij krijgen ook deskundige uitleg van de bestuurder wat betreft de kiwiplant, groei, pluk, oogst en verwerking, in de productie afdeling krijgen wij ook de verpakking en de verschillende soorten kiwi's te zien, waaronder de” Golden kiwi”, dit is een product met een patent van New Zealand en wordt niet uitgevoerd voor het moment, er is ook nog de baby kiwi, die gebruikt wordt in de restaurants als versiering van de schotels en is ook eetbaar, in de shop proeven wij een kiwi-ijsje, heerlijk.

Na dit bezoek zetten wij onze trip verder en gaan op zoek naar een overnachtingplaats, na wat verloren te rijden in Tauranga, belanden wij in Te Puna, via een zijbaan, niet meer dan een doodlopende gravel road bereiken wij de ingang van het Quary Park, wat eindelijk een grote privé tuin is die s’avonds wordt afgesloten met een hek, maar na een dag van 257 km met prachtig mooi zonnig weer, vinden we het welletjes en slaan hier ons kamp op.

Dinsdag 15 April,
Wij zijn terug vroeg op de baan, het weer is grijs, bewolkt, en af en toe regen. Via de N2 bereiken we algauw Waihi waar een goudmijn wordt geëxploreerd. Deze is te bezoeken maar vandaag lukt dit niet dus maar een zicht van boven op het platform, vanwaar enige activiteit kan worden waargenomen. We vervolgen onze weg via de N25 naar het Coromandel schiereiland, een prachtige streek.

De baan is kronkelend, hellend en met de regen geen sinecure, maar in de plaats daarvoor krijgen wij mooie zichten en panorama’s van binnenland en zee voorgeschoteld. De golven geven spectaculaire beelden. Ter hoogte van Kaimarama denken wij een doorsteek te nemen door de bergen de N309 die ons ook naar Coromandel zal brengen, na enkele kilometers wordt de weg onverhard en varieert naar een moeilijk te bereiden gravelroad, die bolstaat, veel putten herbergt, kronkelt, door de bergen loopt en daarenboven ook nog slijkerig is.

Het wordt dus op het puntje van de stoel zitten en hopen dat er na iedere bocht geen tegenligger opduikt, maar toch zijn er nog avonturiers die uit de andere richting opduiken, wat hallucinaties veroorzaakt bij het passeren, voeg daar ook nog enkele wegenwerkers bij die in deze “native bush”
de weg iets of wat berijdbaar willen houden, zodat voor de chauffeur weinig tijd over is om de wonderen van de natuur te aanschouwen, de opluchting is dan bij iedereen groot als we erdoor zijn en Coromandel bereiken zonder kleerscheuren.

In Coromandel eten wij en na de middag bezoeken wij de Driving Creek Railway ( foto's en info zie www.drivingcreekrailway.co.nz ). Dit is een zeer smalle spoorlijn die drie km omhoog klimt tegen de berg, en aangelegd door een amateur die er zijn levenswerk heeft van gemaakt en erkend is door de toeristische dienst. De 6 km heen een terug wordt afgelegd in 1 uur en brengt u door de native bush over brugjes en door tunnels tot op een hoogte waar u een prachtig zicht krijgt over het prachtige Coromandel. In het stationnetje is er ook een pottenbakkerij waar men allerlei dingen kan aankopen.

Wij keren terug langs de N25 die ons via de kust naar Thames brengt, daar is de vallei van de Kanaeranga, deze zou bekend zijn voor zijn forelvissen, en wij wagen het erop om een kampplaats te zoeken langsheen de oevers.

Dit lijkt niet de bedoeling te zijn van de instanties of de eigenaars die de nodige borden met PRIVAAT geplaatst hebben. Na lang zoeken belanden wij terug op een gravelroad die ons naar een Bush kamp brengt, 'in the middle of nowhere', nochtans zijn er kampeerplaatsen voorzien, maar water of andere voorzieningen zijn niet aanwezig, wel een geïmproviseerd toilet, er was geen levende ziel, komt hier nog wel iemand?

Ik hoorde de rivier en wou toch nog eens proberen, het was doorheen de bushes een zoektocht naar de rivier, en na de volgende teleurstelling wat de vangst betreft, geen staart te zien, en door het vlug donker worden moest ik de weg terug zien te vinden naar het kamp, wat nog moeilijker was en zeker niet verstandig, daar de paden door de zeer lage begroeiing niet zichtbaar zijn op een halve meter van het pad, voeg daarbij de onbekende steek en het afdwalen langs de rivierbedding tijdens het vissen en de thriller was compleet, maar gelukkig kwam ik toch terug op een pad terecht.
Na deze avontuurlijke dag van 245 km wordt het potje gekookt, een flesje gekraakt en het bed wacht.

Woensdag 16 April,
Vroeg in de morgen verlaten wij de vallei, algauw komt de zon erdoor en wordt het een stralende dag, via de N25, de N2 en N1 passeren we vrij vlot Auckland richting het noorden, een zeer grote stad die waarschijnlijk 50 km uitgestrekt is. In Orewa doen wij boodschappen, de baan is vlot en goed berijdbaar zodat wij de Whangarei Falls Holiday kamp reeds bereiken na 290 km en het nog maar 14.15h is. Het is een kleine knusse en zeer gezellige camping, die opnieuw uitgerust is met alle faciliteiten. Te voet bezoeken wij de nabijgelegen waterval die zeker de moeite waard is. Op de camping ontdekken wij de TV kamer waar twee PC staan, tegen een kleine vergoeding kan er gesurft worden, met de achterstallige mail, alsook wat surfen wordt Bob een uurtje zoet gehouden, de inwendige mens wordt versterkt en het zal een rustige nacht worden.

Donderdag 17 April,
Na een korte rit van ± 70 km arriveren we al in Waitangi. Wij bezoeken de Treaty Grounds www.waitangi.net.nz
waar de onafhankelijkheid van New Zealand beschreven is, het is feitelijk een openluchtmuseum waar men de nodige tijd voor nodig heeft.

Daarna bezoeken wij ook nog de mangrove wouden. Deze liggen echter verder dan onze verwachtingen, we bereiken deze maar na een flinke wandeling aan een goed tempo van 40 minuten, door een modderig pad in het plaatselijke bos. De mangrove zijn zeker het zien waard,
maar neem er ook de nodige tijd voor.

Na de lunch rijden we richting Kaikohe waar we de N12 blijven volgen, de route geeft zeer variërende wegen en zichten, zelfs doorheen de Waipona forest waar de hoogste Kauriboom staat. Durgaville gepasseerd rijden wij nog 45 km verder naar Matakohe, waar we terug een fantastische camping vinden na een rit van 290 km. Zoals echte kampeerders maken wij gebruik van de keuken en Bob bereidt een heerlijke goulash, die met behulp van een glaasje (fles) wijn weggespoeld wordt.

Vrijdag 18 April,
Wij zetten onze route verder naar Aukland. In New Zealand is het een lang weekend en dit zorg voor behoorlijk drukke wegen, gelukkig voor ons rijden ze allemaal in de tegenovergestelde richting. In Brijnderwijn nemen wij terug de N1 die we vervolgen tot in Wellsford waar we deze verlaten en de N16 nemen, een rustige baan die ons naar de buitenwijken van Auckland moet brengen waar we na wat zoekwerk de Avondale Camp Park bereiken na 157 km, dit wordt ons uitgangspunt om Auckland te verkennen.

Wij hebben reeds de trein gebruikt en hier maken wij opnieuw gebruik van het openbaar vervoer, we nemen de bus naar het centrum van Auckland, bezoeken de Sky Tower, waar we boven beloond worden en een prachtig zicht krijgen langs alle kanten van Auckland, het jempy springen van de toren laten wij aan de anderen over, en nemen de lift naar beneden. Wij bezoeken de omliggende winkelstraten, gelukkig is er ook nog een markt, en daar het goede vrijdag is zijn de meeste winkels gesloten.

Wij vinden hier zelfs een Belgisch café, met een interieur zoals in de jaren 60, spaarkas, duivenlokaal, en veel foto’s van de flandriens, spijtig genoeg kan men hier geen bier krijgen vandaag, omdat het goede vrijdag is, alleen indien men een volledig maaltijd bestelt, maar daar wij
reeds een restaurant bezocht hebben, doen wij het maar met een koffie.Wij nemen de bus terug naar de camping met donkere wolken die ons insluiten.

Zaterdag 19 April,
Na een stevig ontbijt, worden de campers van binnen en van buiten schoongemaakt, daar deze in perfecte staat dienen ingeleverd te worden.

Wij verlaten de camping en begeven ons on the road, de mazouttank wordt bijgevuld en de wagens aan het depot afgeleverd, het is zaterdag en het depot is gesloten, wij kunnen via gsm de verantwoordelijke bereiken.

Na enige tijd komt de persoon ter plaatse alles wordt nagekeken en alles is in orde wat ons betreft, als wij de waarborg terugvragen, komen wij tot een verrassing, deze kunnen wij niet terugkrijgen, er wordt 30 dagen respijt gevraagd, en indien er geen klachten komen zal ons visa afschrift vernietigd worden, anders zullen de kosten gedebiteerd worden, er wordt ook nog wat gediscussieerd aangaande het geforceerde slot van de inbraak, maar deze kosten worden mij niet aangerekend.

Wij worden met een shuttledienst naar de luchthaven gebracht, waar wij een middagmaal genieten en tegen de voorziene tijd inchecken, wij kuieren in de tax free shop, die hier nog echt taxfree is, en het gestolen fototoestel wordt vervangen door een nieuw digitaal fototoestel.

De vlucht vertrekt op schema en brengt ons in één uur minder naar LA, waar we terug in het zelfde hotel logeren als tijdens de heenreis.

De volgende dag terug naar de luchthaven van LA en via een tussenstop in Washington, naar Schiphol, er was veel plaats vrij op het vliegtuig zodat wij twee a drie zetels, per persoon, konden innemen, en niet te vermoeid aankomen, het is hier wel reeds paasmaandag.

Voor U de reis aanvangt naar New Zealand, overweeg dan zeker de lange vliegtrip goed..